Приводимые ниже аяты характеризуют ваше положение. Прочтите их внимательно, постарайтесь понять. Сами определите свои ошибки и то, что надлежит сделать вам. Думается, иншаллах, что эти аяты приведут вас в чувство, придадут вам силы и бодрость духа, которых вы даже не ожидали. Вы будете верить в Аллаха даже сильнее, чем прежде. Вы вернетесь к жизни и будете держаться за нее всеми своими силами. С разрешения и с помощью Аллаха вы преодолеете все свои трудности…

Приводим аяты по теме:

«Всё прекрасное у тебя от Аллаха, всё плохое – от тебя самого» (4/79).

«Каждая беда на вашу голову происходит от содеянного вашими руками. Многие (из них) прощаются Аллахом» (42/30).

«Сын мой! Совершай намаз, предписывай доброе (хорошее)», оставь дурное (худое), проявляй терпение по отношению к тому, что приходит тебе на голову. По правде, всё это достойно того, чтобы быть усвоенным» (31/17).

«Эти мумины такие люди, что у них начинает дрожать сердце при упоминании Аллаха. Они терпеливы по отношению к тому, что приходит им на голову, совершают намаз и тратят (на пути Аллаха) из того, что даем мы им в качестве благ» (22/35).

«Когда Господь, испытывая человека, оказывает ему милость и одаряет его благами, он говорит: «Господь мой уважил меня!». Но когда, опять же с целью испытания, Он ограничивает его (в благах) (сужает ему блага), он говорит: «Господь мой унизил меня!». Нет! Если по правде, вы не поддерживаете сироту, не побуждаете друг друга к тому, чтобы накормить бедного. Поедаете наследство по праву и без права. Безмерно любите добро (богатство)» (89/15-20).

«Когда мы даем вкусить человеку от нашей милости, а затем забираем благо обратно, он становится в крайной степени безнадежным, в крайне степени неблагодарным. Когда мы даем вкусить ему благо после потери, он, конечно, скажет: «Плохое ушло от меня». Они начинает ликовать и бахваляться. Другое дело – это те, которые, проявляя в обоих случаях терпение, содеяли прекрасные (праведные) дела. Им уготованы прощение и великая награда» (11/9-11).

«Когда мы даем вкусить милость человеку, он радуется этому. А когда на их голову сваливается нечто худое от содеянного их руками, в это время человек становится очень неблагодарным» (42/48).

«Человек не устает просить о добром. Но когда его коснется нечто худое, он сразу впадает в безнадежность, расстраивается» (41/49).

«Некоторые из людей служат Аллаху на пределах. Когда его коснется нечто доброе (хорошее), он бывает очень доволен этим. Но когда его настигает беда, он поворачивается вспять (отворачивается от религии). Он потерял и жизнь, и ахирет (будущую жизнь). Это и есть откровенная потеря.

Он (некто), оставив Аллаха, поклоняется вещам, которые он считает близкими к Аллаху, от которых для него нет ни пользы, ни вреда. Это есть самое настоящее заблуждение, всецело далекое (от Аллаха).

И призывает на помощь человека, вред от которого ближе, чем польза от него. Плох такой господин! Плох такой товарищ!

Без сомнения, Аллах введет в райские сады с протекающими под ними реками тех, которые, уверовав, содеяли праведное (благое, доброе). Без сомнения, Аллах совершит желаемое.

Кто утвердится во мнении, что Аллах не поможет ему в этом мире и в будущем, пусть по некой причине протянется (протянет руки, обратится. – Ред.) к небу, прервет другую связь (другие связи. – Ред.). И пусть теперь он посмотрит на то, выведет ли это его из подавленности (угнетенности, кризиса).

Вот так Мы ниспослали Коран (как Книгу) с совершенно открытыми аятами. Аллах, без сомнения, направляет не верный путь желаемого» (22/11-16).

«Из-за содеянного руками людей на суше и на море наметились нарушения, которые дал им вкусить Аллах. Может отвратятся» (30/41).

Следующие аяты характеризуют тему так:

«Всё хорошее в тебе – от Аллаха, всё плохое – от тебя самого» (4/79).

«Мы послали посланников и к общинам до тебя. Мы ввели их в трудности и потери (в расчете на то, что) может (они) станут молить и просить (нас).

Разве нельзя было бы просить (молить) (нас) из-за трудностей, которые мы привели на их головы? Но сердца их очерствели и шайтан показал им прекрасными их деяния.

Когда они забывают о предписываемых им обязанностях,  мы открываем перед ними все двери. И схватываем их впезапно, когда они забавляются данными им благами. И они сразу впадают в безнадежное положение» (6/42-44).

Как мы видим это и по приведенным аятам, Всевышний Аллах подвергает трудностям тех, которые не следуют разуму. В народе на это говорят «ударить любя». Люди пытаются утешить себя простительностью Аллаха. Но чтобы ее заработать, есть свои условия…

«Группа людей до утра пила питье (спиртное, вино). В этот день (на сражении) все они быти убиты. Это было до запрета вина» (Buhari, Tefsîru’l-Kur’an (Maide Suresi), Bab 10) (Этот хадис проходит у Бухари также в разделах Джихад и Мегази).

В нашей литературе: «…В ночь перед сражением при Ухуде воины пили до утра. Тогда вино еще не было запрещено. Одной из причин поражения было это (выделено нами. – Авт.). После Ухуда в категорической форме (вино, спиртное) было запрещено» (См.: Ahmet Naim, Kamil Miras: Sahih-i Buhari, Muhtasarı ve Tecrîd-i Sarih Tercemesi ve Şerhi, Diyanet İşleri Başkanlığı Yay., 2. bs., Ankara, 1972, c: 11, s: 96, разъяснение хадиса № 1698).

Как видим, пьянство называется в качестве «одной из причин». О других не говорится совсем. Аллах говорит об этом так:

«Чтобы вывести уверовавших на позиции, ты однажды вышел рано из дома. Аллах слышал и знал всё.

В этот день двое из ваших подразделений, из-за боязни, были на грани того, чтобы покинуть позиции. Но их другом является Аллах. Уверовавшие должны верить только в Аллаха.

Вы были в еще более трудном положении при Бадре, но с помощью Аллаха добились победы. В таком случае бойтесь Аллаха. Может будете благодарны.

В тот день ты говорил уверовавшим так: «Разве вам недостаточно трех тысяч ангелов, которых Аллах пошлет вам в помощь с неба?»

Хватит, естественно. Но если вы будете терпеливы и будете хорошо защищаться, а они устроят внезапное нападение на вас, то Господь ваш поможет вам еще пятью тысячами ангелов, которые станут преследовать их.

Аллах оказывает вам эту свою поддержку только как благовестие победы и чтобы успокоились ваши сердца. А то победа – всегда у Аллаха. Он – сильный, принимает верное решение.

А еще эта поддержка дается для того, чтобы вы убили тех «из незамечающих» Аллаха, кто в первых рядах у них, и опечалили бы их, чтобы они, потерпев поражение, вернулись назад» (3/121-127).

С темой связаны и следующие аяты: 3/140-141, 152-155, 165-168. Особое внимание следует обратить на аяты 3/152-155.

Теги: сражение при Ухуде в аятах, распивающие спиртное воины, причины поражения мусульман при Ухуде, сражение при Ухуде и аяты суры Ал-и Имран.

От редактора. Ухуд: наказание и прощение Аллаха

…Начнем с Бухари. Повторим: «Группа людей до утра пила питье (спиртное, вино). В этот день (на сражении) все они быти убиты. Это было до запрета вина»… Это можно понять и так, что люди были убиты в знак наказания их «за распитие спиртных напитков»… Аллах же говорит, что слышу, вижу и знаю всё. Вот, и наказал!.. А как же наказал, когда предписания на этот счет еще не было никакого! Оно просто еще не поступило… Это – как если бы наказывать по несуществующему закону. Такого правила в обществе нет!..

Пили, простите, во всей истории. В том числе и перед сражением. И побеждали… И победу тоже отмечали, простите, «вином»… В Великой отечественной войне (1941-45) солдату полагалась «стопка» перед наступлением. «Для смелости», снятия стресса, уверенности в своих силах… Но «стопка» не решила бы ничего, если не было действительной силы. Советское общество того времени было просто непобедимым! И это мы начали понимать потом. Позже. Но верили в это с самого начала…

Остается сожалеть, что «великий» Бухари «застрял на вине» и не пошел дальше, к настоящим истокам поражения. А если бы пошел, то нашел бы, что вино здесь ни причем. За событием лежит наказание Всевышнего Аллаха и его прощение. Доводы за это во всей своей очевидности приведены в Коране, в суре Али Имран (Семейство Имрана), как это показано выше.

Еще одно сожаление вызывает современное мнение. Одно из них приведено выше. Повторим его: «…В ночь перед сражением при Ухуде воины пили до утра. Тогда вино еще не было запрещено. Одной из причин поражения было это (выделено нами. – Авт.). После Ухуда в категорической форме (вино, спиртное) было запрещено» (А. Наим, К. Мирас. Сахих Бухари). Книга издана Управлением по делам религии (2-е изд., Анкара, 1972), что значит, что оно разделяет данную позицию.

Авторы «слегка» уточняют позицию Бухари, отмечая, что распитие спиртного было «одной» из причин поражения. А какими были другие, об этом не говорят ничего… Интересно, что ничего не говорится о Коран и коранической позиции по данному вопросу. Неужели от Бухари до современных авторов не пришла в голову мысль открыть Коран по данному вопросу? Мы так не думаем!.. Но почему тогда кораническая мысль не нашла своего отражения?..

…Аллах дал человеку Коран в качестве руководства для него. И разделил этим всё в сфере человека на дозволенное для него (халял) и запретное (харам). Одновременно дал ему свободу. Он соединил Коран с этой свободой в поступках и деяниях человека, а себе оставил ответственность человека перед Ним. Эта ответственность находит себя в воздании человеку за всё содеянное им. Позитивная направленность и содержательность этого воздаяния находит себя в вознаграждении человека, а негативная – в его наказании… К этому добавляется еще и постоянный контроль человека со стороны Аллаха и те особенности жизни, которые связаны с пребыванием человека в мире, положенным Аллахом. В нем человек может достигнуть только тех целей, которые поддержаны Аллахом и ничто из того, что не поддержано, осуждено и запрещено им. А еще их сопровождает, как отмечено, наказание…

При своей всеобщей принципиальной сущности это положение вещей находит свою конкретную реализацию в каждом конкретном акте человеческой деятельности. В отношении Ухуда и своей позиции в событиях Аллах говорит, к примеру, так:

«Смотрите, Аллах привел в исполнение обещанное вам слово. В этот день (в битве при Ухуде. – Р.О.), с его позволения, вы побеждали кяфиров (неверных). Но затем засомневались, расслабились, разошлись во мнениях по вопросу о сражении. После того, как Аллах показал вам желанную победу, вы пошли против приказа. Одни из вас пожелали этот мир, другие – будущий. Затем Аллах рассыпал вас перед ними, чтобы провести вас через изнурительное испытание. Затем он полностью удалил их от вас. Ибо вознаграждение для уверовавших у Аллаха щедрое» (3/152) (приводится по переводу А. Байиндира).

Достаточно одного только этого аята, чтобы понять событие Ухуда. А есть еще и другие… Как можно в этом случае говорить о кораническом событии вне Корана?! А еще и делать это от Бухари и до наших дней…

Ухуд, по замыслу Аллаха, стал испытанием для уверовавших. Изнурительным и унизительным, добавим от себя. Ибо поражение никогда не красит, зато всегда унижает… И привел Аллах это испытание им на голову только за то, что «они пошли против Его приказа». Аллах желал уверовавшим благ будущей жизни, а они разошлись в этом вопросе. Некоторые из них всё же предпочли блага этой жизни. И Аллах наказал их всех. Наказал поражением… Но простил. Ибо Аллах простителен по отношению к уверовавшим (верующим)… Потому он отдалил от них грозного противника…

А где здесь наказание за спиртное? Оно даже не придет на ум!.. Есть только одно наказание – за то, что пошли против!.. Пошла часть, а Аллах наказал всех… Но затем простил…

…Еще раз! «…С его позволения, вы побеждали кяфиров (неверных)». Сражение так бы и закончилось – победой уверовавших (мусульман). Но выяснилось, что некоторые из них всё же отдают предпочтение земной жизни перед будущей. Это было решением против Аллаха. В ответ на это и Аллах изменил свое решение. Намереваясь привести мусульман к победе, привел их к поражению. Но затем простил их… И опять «алкоголь» тут ни причем…

Интересно, что «смена решений у сторон» имела место прямо в ходе сражения. «В этот день (в битве при Ухуде. – Р.О.), с его позволения, вы побеждали кяфиров (неверных). Но затем засомневались, расслабились, разошлись во мнениях по вопросу о сражении. После того, как Аллах показал вам желанную победу, вы пошли против приказа. Одни из вас пожелали этот мир, другие – будущий. Затем Аллах рассыпал вас перед ними, чтобы провести вас через изнурительное испытание». В данном случае важно понять общий характер действий Аллаха. Если он дает слово поддержать, значит поддержит. И никаких «исключений из правил» тут нет! Ибо нет у Аллаха такого «исключения»!.. Зато у него есть правило поддерживать уверовавших. Но если они меняют эту свою позицию «на ходу», то и Аллах меняет тут же и свою… Потому когда Аллах говорит, что «он дал слово», подразумевается, что и «люди тоже дали свое слово». Аллах ничего не дает и не обещает в одностороннем порядке. Но благодарным и поддерживающим его содействует словом и делом…

Итак, мусульмане, побеждающие кяфиров, терпят поражение. Или Аллах, показавший мусульманам желанную победу, отходит от своего слово… Всё происходит «на пике сражения». И тут выясняется, что это является реакцией Аллаха на действия мусульман. Часть из них засомневалась и предпочла земную жизнь перед будущей. Сомневающиеся – это люди нетвердые и неустойчивые в своих намерениях. Они являются легкой добычей шайтана. Констатирует Аллах: «Если говорить о тех из вас, кто пошел против приказа в день, когда встретились две армии. Их заставил поскользнуться шайтан (сатана) по причине некоторых их поступков. Аллах простил их. Ибо Аллах – прощающий, мягкосердечный» (3/155).

Напомним, шайтан, изгнанный за непослушание Аллаху, сказал ему так: «…Чего бы это ни стоило, я засяду против них на твоем верном пути. И буду входить в них спереди и сзади, справа и слева. И многих из них ты не найдешь в благодарных» (7/16-17). Шайтан сбивает с пути сомневающихся, неуверенных, не принявших окончательного решения, не доверяющих до конца Аллаху и всех подобных. На людей, преданных Аллаху, у него не хватает сил. А преданность эта лежит в соответствии помыслов и действий человека его Слову, ниспосланному людям…

А еще Аллах усиливает заблуждение, а значит и наказание, тому, кто, при его Слове, идет против него, «в отрицательном» по отношению к нему направлении. А «усиливающим средством» является опять же шайтан. Аллах говорит, к примеру, так: «Кто делает вид, что не видит Зикра (Корана) Милостивого, его голову мы опутаем шайтаном. И он станет его другом. Они (шайтаны) сворачивают их с пути, а эти думают, что (они) вошли на верный путь» (43/36-37).

Итак, мусульмане, побеждающие в сражении, в итоге проиграли его. А всё потому, что «засомневались частью». И Аллах тоже изменил свое первоначальное решение. Ибо оно было рассчитано «на стопроцентно уверовавших». «Частью-уверовавшие» не соответствуют этому условию… А так как победа всегда в руках у Аллаха, – «А то победа – всегда у Аллаха» (3/126), – то он и «присуждает» ее каждый раз на своих условиях… Потому люди должны иметь это в виду и поступать каждый раз «по-Аллаху», если они и в самом деле рассчитывают на него… Этот момент, к слову, следует рассматривать как общий принцип всего коранического мышления. Только уверовавшему до конца, – а не половинчато, с сомнениями и отступлениями, – Аллах оказывает свою поддержку…

А то оставив воевать за победу, к которой уверенно ведет людей Аллах, затеять тяжбу о том, «что мы будем иметь от этого в мире?»… Разве простит это Аллах?! Вот Он и повернул победу на поражение… Чтобы знали, кто есть кто в этом мире, Победителем в котором всегда является Аллах…

…Не будем даже вспоминать! Ибо нигде даже не прошло… Это – о спиртном…

Vicdanın mühüm xüsusiyyətlərindən biri də odur ki, o bütün insanlar arasında müştərəkdir. Yəni bir insanın vicdanına görə doğru olan şey- şərtlər dəyişmədiyi müddətcə- digər insanların vicdanları üçün də doğrudur. Vicdanlar eyni bir mövzu üzərində heç vaxt ziddiyyətdə olmazlar. Bunun səbəbi isə vicdanın mənbəyidir. Vicdan Allahın ilhamıdır. Allah hər bir insana onun vicdanı vasitəsi ilə özünün məmnun olacağı ən doğru və ən gözəl davranışları bildirməkdədir.

Vicdanın Allahın ilhamı olduğunu Quranın Şəms surəsi belə açıqlayır:

«And olsun nəfsə və onu yaradana (ona biçim verənə). Sonra da ona günahlarını və pis əməllərdən çəkinməsini (xeyir və şəri) öyrədənə ki, nəfsini (günahlardan) təmizləyən mütləq nicat tapacaqdır!». (Şəms, 7-9)

Yuxarıdakı ayədə Allah nəfsin fücurunu (günaha və üsyana girişmək, fasiq olmaq, yalan danışmaq, qiyam, haqdan üz çevirmək, nizam-intizamı pozmaq, əxlaqi çürümüşlük, təqvanın ziddi, terror hadisələri törədərək insanların qətli) və eyni zamanda ondan qorunmağı ilham etdiyini bildirməkdədir. Bax, insanı pis əməllərdən uzaq tutan və doğru olanı bildirən vicdandır.

Vicdanın digər bir xüsusiyyəti də insanın bilavasitə doğru olan şeyi tapmasına kömək etməsidir. Başqalarının köməyinə ehtiyac duymadan vicdan insana doğru yolu göstərəcəkdir, mühüm olan insanın vicdanına müraciət etməsi, ona qulaq asması və onun dediklərini etməsidir. Bu səbəblə deyə bilərik ki, vicdan dinin əsas amillərindən biridir.

Hər şeydən əvvəl bunu unutmamaq lazımdır ki, hər bir insan şüur sahibi olduğu andan etibarən Allahın ona ilham etdiyi vicdanın dediklərindən məsuliyyət daşıyır. Ətrafda baş verən hadisələri dərk etməyə başlayan, mühakimə qabiliyyəti qazanmış hər bir insan o andan etibarən vicdanının səsinə qulaq verməli, nəfsin istəkləri ilə vicdanın səsini bir-birindən ayıra biləcək bacarığa sahib olmalı və vicdanla hərəkət edəcək iradəyə sahib olmalıdır. Artıq bundan sonra rastlaşdığı hadısə­lərə münasibətinə görə haqq-hasab günü məsuliyyət daşıya­caqdır. Vicdanının səsinə qulaq verərək hərəkət edibsə, Allahın cənnətinə layiq görüləcək, nəfsinin istəklərinə baş əyibsə, “qapıları bağlanmış“ sonsuz bir əzab alovu ilə qarşılanacaqdır.

Saytımızın materiallarından istifadə zamanı mənbə kimi http://www.muselmanlar.com və bütöv keçid (link) göstərilməlidir. Müsəlmanlar © 2004 Bütün hüquqları qorunur.

Xədicə sonralar Ətiq (Uteyyiq) ibn Abid (Aiz) Əl-Məhzumi ilə ailə qurub. Bəzi mənbələrdə bildirilir ki, ondan da Hind adlı (Ümmü Muhəmməd) bir qızı doğulub”.

«Mallarınız və canlarınız barəsində böyük bir imtahandan keçiriləcəksiniz; bir də sizdən öncə Kitab verilənlərdən və müşriklərdən çox söz eşidəcəksiniz, bunlardan qaçmaq olmaz. Əgər səbr edər, qorunarsanız, bax, bu qərarlıq lazım edən işlərdəndir.» (Ali-İmran, 186)

Üzücü söz və həqarət qırmızı cizgilərdən olmadığı üçün belələrinə qarşı səbrli, tədbirli və qərarlı olmaqdan başqa bir yol göstərilməmişdir. Peyğəmbərimiz (ə) əvvəlcə müsəlman olan, sonra dindən dönən və problem qaynağı olan ikiüzlülərdən çox çəkmiş, amma onları cəzalandırmamışdır. Münafiqun surəsi bu baxımdan önəmlidir. Uca Allah buyurur:

«O münafiqlər yanına gəldikləri zaman: «Biz şahidik ki, sən həqəiqətən Allahın Elçisisən» dedilər. Allah bilir ki, sən əlbəttə, Onun Elçisisən. Amma Allah şahiddir, o münafiqlər yalançıdırlar. Əmin olduqlarını qalxan edib Allahın yolundan çəkildilər. Nə pis davranırlar! Bu ondandır: onlar əvvəlcə inandılar, sonra kafir oldular. Sonra qəlblərində yeni bir şey yarandı, artıq anlamazlar. Onları gördüyün zaman cüssələri səni həvəsləndirir. Danışarlarsa nitqlərini dinləyirsən. Sanki dayalı kötüklər kimidirlər. Hər gurultunu əleyhlərinə sanarlar. Bax, düşmən onlardır. Onlara qarşı diqqətli ol. Allah canlarını alsın, necə də yalana sürüklənirlər!

Onlara: «gəlin, Allahın Elçisi sizin üçün bağışlanma diləsin» deyildiyi zaman başlarını çevirərlər. Baxarsan ki, özlərini bçyük görərək geri çəkilirlər. İstər bağışlanmalarını dilə, istər   diləmə, dəyişməz. Allah onları bağışlaycaq deyildir. Çünki Allah qarışdırıcılar toplumunu yola gətirməz.

Onlar bu sözü belə söylədilər: «Allahın Elçisinin yanındakılarına bir şey verməyin, dağılıb getsinlər.» Elə isə göylərin və yerin xəzinələri Allahındır, amma o münafiqlər anlamazlar. Belə dedilər: «hələ Mədinəyə dönək, güclü olan gücsüz olanı əlbəttə sürüyüb çıxaracaqdır.» Elə isə güc Allahdadır, Elçisindədir və inananlardadır, amma münafiqlər bilməzlər.» (Münafiqun, 1-8)

Zeyd bin Erkam bu ayələrlə bağlı bunları anlatmışdır: peyğəmbər (ə) birlikdə bir döyüşə getmişdik. Ordu sıxıntılar içində idi. Abdullah bin Ubeyy yoldaşlarına belə dedi: «Allahın Elçisinin (ə) yanındakılara nafaka verməyin ki, dağılsınlar. Hələ Mədinəyə dönək, güclü olan gücsüz olanı oradan çıxaracaqdır.» Bunu dərhal Peyğəmbərə (s.a.s) xəbər verdim. Abdullah bin Ubeyyi çağırıb sorğuladı. O, da belə bir şey söyləmədim, deyərək and içdi. «Zeyd yalan söylədi» dedilər. Bu mənə çox ağır gəldi. Sonra Allah Təala Münafiqun surəsini nazil etdi.

Almalılı Məhəmməd Həmdi Yazır şərhlə bunları deyir:

Abdullahın qövmü içərisində etibarı vardı, böyük sayılırdı. Üseyd bin Xudayr gəldi. «Ey Allahın Elçisi!» dedi. «Ona fikir vermə, yumşaq davran. Vallahi, Allah səni göndərdiyi sırada qövmü ona tac geydirmək üçün muncuq düzürdü. O, səni krallığını əlindən almış görür.»

Abdullah bin Ubeyyin oğlu Abdullah təmiz bir mömin idi. Atasının etdiklərini öyrənincə Allahın Elçisinin (s.a.s) hüzuruna gəldi. «Ey Allahın Elçisi! Eşitdim ki, Abdullah bin Ubeyyi sizə çatan sözünə görə öldürmək istəyirmişsən. Əgər edəcəksiniz, mənə əmr edin başını gətirim. Vallahı, bütün Həzrəc bilir ki, içlərində atasına məndən sayğılısı yoxdur. Qorxuram ki, başqa birinə əmr edərsiniz, o atamı qətl edər, mən də atamın qatilinin xalq içində gəzməsinə dözə bilməyib, tutar onu vuraram. Bir mömini bir kafirə qarşılıq öldürmüş olur, bu səbəblə də atəşə girərəm.» dedi. Allahın Elçisi (ə) belə buyurdu:

«Xeyr. Biz onunla yumşaq davranırıq. Aramızda olduğu müddətcə yaxşı davranırıq.»

Abdullahın davranışı hər nə qədər çox pis idisə də, qırmızı cizgini çiynəmədiyi üçün yuxarıdakı ayələr gərəyincə Peyğəmbərimiz (s.a.s) onunla yaxşı davranmışdır. Bu kimilərini ən çox narahat edən şey həqiqətin söylənməsidir. Ayələrdə olduğu kimi yalan hərəkətlərini sayıb tökdükdən və cəza haqq etdikləri məsələsində ictimai rəy yaratdıqdan sonra yaxşı davranılması onları təkliyə sürükləyər və ətrafındakılar belə onları tərk etməyə başlayarlar. Necə ki, Peyğəmbərimizin (s.a.s) yaxşı davranışı Abdullahın çevrəsindəkilərə İslamı qazandırmışdır.

وَمَنْ يَقْتُلْ مُؤْمِنًا مُتَعَمِّدًا فَجَزَاؤُهُ جَهَنَّمُ خَالِدًا فِيهَا وَغَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَلَعَنَهُ وَأَعَدَّ لَهُ عَذَابًا عَظِيمًا.

«Kim bir mömini qəsdən öldürərsə, artıq onun cəzası içində daim qalmaq üzrə cəhənnəmdir. Allah ona qəzəb etmişdir, onu lənətləmişdir və onun üçün çox böyük bir əzab hazırlamışdır.» (Nisa, 4/93)

Qatilə əlavə olaraq etdiyi günaha bərabər bir cəza olmaq üzrə ölüm cəzası verilir. Bu hökm bu ayədə keçir:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِصَاصُ فِي الْقَتْلَى الْحُرُّ بِالْحُرِّ وَالْعَبْدُ بِالْعَبْدِ وَالْأُنْثَى بِالْأُنْثَى.

«Ey iman edənlər! Adam öldürmələrində sizə qisas  fərz qılındı. Hürə hür, köləyə kölə, qadına qadın.» (Bəqərə, 2/178)

Qatilin öldürülməsində son söz öldürülənin ailəsinə aiddir. Allah Təala belə buyurur:

وَلَا تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ إِلَّا بِالْحَقِّ وَمَنْ قُتِلَ مَظْلُومًا فَقَدْ جَعَلْنَا لِوَلِيِّهِ سُلْطَانًا فَلَا يُسْرِفْ فِي الْقَتْلِ إِنَّهُ كَانَ مَنْصُورًا.

«Allahın toxunulmaz qıldığı kəsi öldürməyin, hüquqa uyğundursa, başqa. Haqsız yerə kim öldürülərsə, onun vəlisinə haqq verdik, o da öldürmə işində daşqınlıq etməsin (həddi aşmasın). Çünki o, yardım görmüşdür.» (İsra, 17/33)

Öldürülənin ailəsi qatili bağışlaya bilər. Allah Təala belə buyurmuşdur:

فَمَنْ عُفِيَ لَهُ مِنْ أَخِيهِ شَيْءٌ فَاتِّبَاعٌ بِالْمَعْرُوفِ وَأَدَاءٌ إِلَيْهِ بِإِحْسَانٍ ذَلِكَ تَخْفِيفٌ مِنْ رَبِّكُمْ وَرَحْمَةٌ فَمَنِ اعْتَدَى بَعْدَ ذَلِكَ فَلَهُ عَذَابٌ أَلِيمٌ.

«Kim öldürülənin qardaşı tərəfindən bir əvəz qarşılığı bağışlanırsa, mərufa uysun və əvəzini gözəlcə ödəsin. Bu Rəbbiniz tərəfindən bir yüngüllük və mərhəmətdir. Hər kim düşmənliyi bundan sonra da davam etdirərsə, ona acı bir əzab vardır.» (Bəqərə, 2/178)

Alınacaq diyəti Peyğəmbərimiz (s. a. s) belə açıqlamışdır:

«Kim bir mömini qəsdən öldürərsə, öldürülənin vəlilərinə təslim edilir. İstəyərlərsə, onu öldürərlər, istəyərlərsə, diyətini alarlar. Diyət otuz hiqqə, yəni, dörd yaşına girmiş dişi dəvə, beş yaşına girmiş dişi dəvə, qırx xəlifə, yəni, hamilə dəvədir. Bu qəsdən öldürməyin diyətidir. Tərəflər qarşılıqlı olaraq bir şey üzərində də anlaşa bilərlər. Bu diyət-i muğallazadır.»

Qatil tövbə edə bilər. Çünki tövbə ilə bağışlanmayacaq günah yoxdur. Allah Təala belə buyurur:

قُلْ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنْفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًا إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ. وَأَنِيبُوا إِلَى رَبِّكُمْ وَأَسْلِمُوا لَهُ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَكُمُ الْعَذَابُ ثُمَّ لَا تُنْصَرُونَ.

«İfrata varıb, özünə qəsd edən qullarıma de ki, Allahın rəhmətindən ümidinizi kəsməyin. Allah bütün günahları bağışlayar. Onun bağışlaması çox, mərhəməti boldur. Siz Rəbbinizə yönəlin, əzab gəlmədən öncə ona təslim olun, sonra yardım görməzsiniz.» (Zumər, 39/53-54)

وَالَّذِينَ لَا يَدْعُونَ مَعَ اللَّهِ إِلَهًا آَخَرَ وَلَا يَقْتُلُونَ النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ إِلَّا بِالْحَقِّ وَلَا يَزْنُونَ وَمَنْ يَفْعَلْ ذَلِكَ يَلْقَ أَثَامًا. يُضَاعَفْ لَهُ الْعَذَابُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَيَخْلُدْ فِيهِ مُهَانًا. إِلَّا مَنْ تَابَ وَآَمَنَ وَعَمِلَ عَمَلًا صَالِحًا فَأُولَئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئَاتِهِمْ حَسَنَاتٍ وَكَانَ اللَّهُ غَفُورًا رَحِيمًا

«Rəhmanın qulları… Allah ilə bərabər başqa bir tanrını yardıma çağırmazlar. Haqlı bir səbəb yoxdursa, Allahın toxunulmaz qıldığı canı öldürməzlər, zina etməzlər. Kim bunları edərsə, günaha girər.

Qiyamət günü onun əzabı qatlanır və orada etibarsız olaraq daimi qalır.

Ancaq tövbə edən, inanan və yaxşı iş edən başqa. Allah onların pisliklərini yaxşılığa çevirir. Allah bağışlayar, ikram edər.» (Furqan, 25/68-70)

QEYD: Səhvən adam öldürmək və İslamda bu barədə deyilənlərlə əlaqədar olaraq aşağıdakı yazımızı oxuya bilərsiniz:

http://www.muselmanlar.com/fitvalar/1901.html

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا مَنْ يَرْتَدَّ مِنْكُمْ عَنْ دِينِهِ فَسَوْفَ يَأْتِي اللَّهُ بِقَوْمٍ يُحِبُّهُمْ وَيُحِبُّونَهُ أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ أَعِزَّةٍ عَلَى الْكَافِرِينَ يُجَاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَلَا يَخَافُونَ لَوْمَةَ لَائِمٍ ذَلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ.

«Ey iman edənlər! Sizdən kim dinindən dönərsə, Allah onların yerinə bir toplum gətirər, O onları sevər, onlar da Onu sevərlər. Möminlərə qarşı açıq könüllü, kafirlərə qarşı sərt olarlar. Allah yolunda savaşa atılar, qınayanın qınağından qorxmazlar. Bax, bu Allahın vergisidir, onu haq edənə verir. Allahın imkanları genişdir, hər şeyi bilir.» (Maidə, 5/54)

Mukatil bin Süleymanın (ö. 150/767) bildirdiyinə görə 12 nəfər müsəlman ikən kafir olmuşlar, düşünülmüş bir şəkildə Mədinədən çıxmış, Məkkə yolunu tutaraq Məkkə kafirlərinə qarışmışlar. Sonra içlərindən Haris bin Süvetd peşman olub geri dönmüş, qardaşı Cülasa xəbər göndərərək demişdir: «Mən tövbə edərək geri döndüm, Peyğəmbərdən (ə) öyrən görək, tövbəyə haqqım varmı, yoxsa Şama gedim?» Cülas vəziyyəti Peyğəmbərə (s.a.s) bildirdi, amma cavab ala bilmədi. Sonra bu ayələr nazil oldu:

كَيْفَ يَهْدِي اللَّهُ قَوْمًا كَفَرُوا بَعْدَ إِيمَانِهِمْ وَشَهِدُوا أَنَّ الرَّسُولَ حَقٌّ وَجَاءَهُمُ الْبَيِّنَاتُ وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ. أُولَئِكَ جَزَاؤُهُمْ أَنَّ عَلَيْهِمْ لَعْنَةَ اللَّهِ وَالْمَلَائِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ. خَالِدِينَ فِيهَا لَا يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذَابُ وَلَا هُمْ يُنْظَرُونَ. إِلَّا الَّذِينَ تَابُوا مِنْ بَعْدِ ذَلِكَ وَأَصْلَحُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ.

«İnandıqdan sonra kafir olan bir toplumu Allah heç yola gətirərmi? Üstəlik onlar o Elçinin doğru olduğuna şahid olmuşlar və özlərinə açıq ayələr də gəlmişdir. Allah zalımlar topluluğunu yola gətirməz.

Onlar ki, var, onların cəzası Allahın, mələklərin və bütün insanların lənətidir, daim o lənət içərisində qalarlar. Sıxıntıları azaldılmaz, onlar göz də aça bilməzlər. Olub bitəndən sonra tövbə edib halını düzəltmiş olanlar başqa. Çünki Allah çox bağışlayandır, ikramı boldur.» (Ali-İmran, 3/86-89)

Demək dindən dönüb kafir olanın cəzası Allahın, mələklərin və bütün insanların lənətidir. Tövbə edən olarsa qurtular. Hökm belə olduğu halda məzhəblərin dindən dönəni öldürmək məsələsində ittifaq etmələri çaşdırıcıdır. Hənəfilərin bu mövzuda dayandıqları ayə budur:

قُلْ لِلْمُخَلَّفِينَ مِنَ الْأَعْرَابِ سَتُدْعَوْنَ إِلَى قَوْمٍ أُولِي بَأْسٍ شَدِيدٍ تُقَاتِلُونَهُمْ أَوْ يُسْلِمُونَ فَإِنْ تُطِيعُوا يُؤْتِكُمُ اللَّهُ أَجْرًا حَسَنًا وَإِنْ تَتَوَلَّوْا كَمَا تَوَلَّيْتُمْ مِنْ قَبْلُ يُعَذِّبْكُمْ عَذَابًا أَلِيمًا.

«Çöl ərəblərindən geridə buraxılanlara de ki, siz çox güclü bir topluma qarşı çağırılacaq, onlarla savaşacaqsınız və ya təslim olacaqlar. Əgər əmrə boyun əyərsiniz Allah sizə gözəl bir qarşılıq verər. Bundan əvvəl üz çevirdiyiniz kimi yenə üz çevirsəniz sizi acıqlı bir əzaba uğradacaqdır.» (Fəth, 48/16)

Bu ayənin «onlarla savaşacaqsınız və ya təslim olacaqlar» hissəsi, dindən dönənin öldürülməsinin dəlili sayılmışdır.  Bu ayədən belə hökm çıxarmaq qeyri-mümkündür.

Allah Təala belə buyurur:

“Rəbbin bir gün Qiyamət gününə qədər onlara ən pis cəza verməyə çalışanları göndərəcəyini elan etdi. Əlbəttə ki, sənin Rəbbin günahın əvəzini tez verir. Həqiqətən də, O, bağışlayandır, mərhəməti çoxdur.

Biz onları yer üzündə bölük-bölük etdik. Aralarında yaxşı olanlar da var, alçaqlar da. Biz onları bəlkə, xətalarından dönərlər deyə, həm yaxşılıqlar, həm də pisliklərlə sınaqlardan keçirdik”.

Tarixdə İsrail oğullarına iki böyük cəza verilib:

Bunların birincisi bizim eramızdan əvvəl hökmdar Yehoyakimin dövründə baş verib. Babil hökmdarı Nabukadnəzzar (Buxtunnəsr) Qüdsə daxil olmuş, hökmdarı öz əmrinə tabe etmiş, əsir götürdüyü çoxlu insanı və onlarla birlikdə məbədin qiymətli əşyalarını aparmışdır. Aradan 3 il keçdikdən sonra oradakı hökmdar üsyan qaldırmış, buna görə də Nabukadnəzzar eramızdan əvvəl 597-ci ildə təzədən (ikinci dəfə) Qüdsə girmişdir. O, bu dəfə məbədin qalan əşyalarını, eləcə də yeni hökmdar Yehoyakimi Babilə aparıb. Onun yerinə isə Tsedekiyanı hökmdar təyin edib. Bunun üstündən 10 il keçdikdən sonra Nabukadnəzzar üçüncü dəfə Qüdsə tərəf hərəkət edib, şəhəri mühasirəyə almışdır. Şəhərdə dəhşətli aclıq baş vermiş, nəhayət, şəhər təslim olmuşdur. Məbəd, saray və ümumilikdə Qüds şəhəri yandırılmış, divarlar dağıdılmışdır. İnsanların bir hissəsi isə sürgünə göndərilib. Bu hadisələri aşağıdakı ayələr xəbər verir:

“Biz İsrail oğullarından ötrü Kitaba bu qərarı yerləşdirdik: “Siz bu yerdə 2 dəfə fitnə-fəsad törədəcəksiniz. Elə hey təkəbbür edəcəksiniz. Birincisinin şərtləri öz yerini tapdıqda (vaxtı gəlib çatdıqda) döyüş qabiliyyəti yüksək olan bəndələrimizi üstünüzə yolladıq. Onlar evlərin arasına qədər girdilər. Bu, yerinə yetirilmiş bir sözdür”.

İkinci böyük cəza isə miladi təqvimlə 70-ci ildə baş verdi. Bu dəfə Roma sərkərdəsi Titus şəhəri mühasirəyə aldı. Bu vaxt məbəd və demək olar ki, bütün şəhər yanıb kül oldu. Titus qərb tərəfindəki bir hissəni və 3 qüllədən başqa bütün divarları darmadağın etdirdi. Bu hadisə barədə Quranda belə deyilir:

“(Ey İsrail oğulları!) Sonra sizi düşmənlərinizə qarşı yenidən qüvvətləndirdik. Sizə var-dövlət və oğullarla dəstək verdik. Sayınızı da çoxaltdıq. Əgər yaxşılıq etsəniz, özünüzə edərsiniz. Pislik etsəniz, yenə özünüzə edərsiniz. İkinci cəzanın şərtləri öz yerini tapdıqda (vaxtı gəlib yetişdikdə) (düşmənlərinizi təzədən sizin üstünüzə göndərdik ki,) üzünüzü qara etsinlər. O məscidə birinci dəfə girənlər kimi girsinlər və ələ keçirdikləri hər şeyi yandırıb dağıtsınlar”.

Belə çıxır ki, keçmişdə olduğu kimi ərköyünlük edib, fitnə-fəsad törətsələr, böyük cəzalar yenə veriləcək. Allah Təala belə deyir:

“Ola bilsin ki, Rəbbiniz sizə yenə rəhm edər. Siz (fəsadınıza) qayıtsanız, biz də (cəzaya) qayıdarıq. Cəhənnəmi də kafirlər üçün ilişib qalmaq yeri etmişik”.

İsrail oğulları “Mavi Marmara” adlı gəmiyə tətbiq etdikləri basqın və qətliam da daxil olmaqla, bir neçə ildir ki, köhnə fitnə-fəsadlarını davam etdirirlər. Allah Təala onların pis olanlarına üçüncü cəzanı verə bilər. Şərtlər həmin istiqamətdə sürətlə irəliləyir.